Uzak Gitmeler Üzerine..

Yollar
Nasıl aşılıyordu

İnsanlara gitmeyi?

Unutuş II - 2012-10-11

Paylaş: Facebook'ta paylaş Twitter'da paylaş

 

Özlemediğim ne kaldı bilmiyorum. Peki ya sen koptun mu birer birer tüm hatıralardan?
Canına batan yok mu hiç, beni anımsatan? Öle öle özlüyorum artık, üstelik ne bir haber nede bir seda var senden.
Yürüdüğümüz yolları, yalnız adımlıyorum artık. Her bir adımda kanatarak bir geçmişi. Yokluğunda kaç kadeh
eskittim bilmiyorum.Varlığında dayanamadığın ne varsa hala da kahroluyorum.
 
Ölümmüş özlemek, hemde kavuşmanın mahşerlik olduğunun bilinciyle.
 
Şairlere kulak asmazsın biliyorum ama "senede bir gün gel" diyor bazıları.
 
Eksiliyorum işte gün gün, yokluğunun bir çehresine bulanıyorum. Bazen bir saç teli bile yetiyor anlamsızlıkla
bütünleşmeye. Eşim, dostum geçer diyor, geçmiyor geçemiyorum. 
 
Senden bahsetmiyorum kimselere, olmamışsın gibi alıyorum tüm nefeslerimi. Maça gidiyorum bazen, sokaklarda dolaşıyorum
umarsızca, aklıma seni getirmeden edemiyorum. Zaten seni bir tek aklıma getirebiliyorum.Ya yalnızlık işte
olmadan geçmiyor düşününce. Hatıralar bile kayıyor bir bir ellerimden. Adın diyorum, bir adın var geriye.
Kalanlar hep sıfır zaten, tek avuntum işte. "Çal ulan Stavros diyorum, bari sen çal. Tek sen anlıyorsun beni."
Sonra notalar diziliyor boğazıma, sıkça gülüştüğümüz yerlerde. Bir var oluyorsun, hep yok.
 
Yokluğun kadar ölüyorum işte, yokluğun işte, yokluğumuz...
 

İlgili Aramalar: unutuş 2

Bu şiir 64 kez okundu. 0 yorum.

YORUMLAR   

 (Yorum Yaz)

Eserlerin sahibinden izinsiz kopyalanması "5846 SAYILI FİKİR SANAT ESERLERİ YASASI"na göre suçtur!!